Ik durf er nu over te schrijven: de pijn moest eerst uit de kuiten. Wat overblijft is het gevoel van ’trots’.

We, mijn loopmaatje en ik, hadden ons er vreselijk op verheugd. Lekker de marathon van Egmond wandelen. Zaterdag en zondag 21 kilometer aan de wandel. Voor mij een verjaardagscadeautje.

De Noordroute hadden we al stiekem geoefend en dat was mooi. Mooi als in een mooie omgeving en mooi als in lekker gelopen. Dus waren we er helemaal klaar voor. Aanvankelijk voel het bericht dat we te laat waren voor de inschrijving voor de 23e een beetje tegen. Maar niet getreurd, we mochten zondag nog mee. En zaterdag was evengoed gezellig.

Dus wij zondag naar Egmond getogen voor de Zuidroute. Nu was het zaterdagochtend mooi weer en leek het allemaal goed te komen. Ware het niet dat het zaterdagmiddag zachtjes begon te sneeuwen. Niet hard maar wel lang. En dus veel sneeuw op het pad. En dat hebben we gemerkt. Onderweg zeiden we nog tegen elkaar: “Leuk die sneeuw. Maar niet op de weg”. Tja, er worden niet alleen zoete koekjes gebakken. Snow allover the place en dus ook op die plekken waar wij nou net wilden lopen.

Om kort te gaan, het is zwaar geworden. Zwaar in de zin van veel ijs en platgetrapte sneeuw op de paden. Ja, het ‘losse’ zand op het strand was ook niet altijd makkelijk en daar hoopten we snel de duinen en bossen in te gaan. Maar dat was zo niet erger. Dus niet lekker ontspannen wandelen, veel glibberen en glijden en dus pijn in de poten. Wel gezellig onderweg met muziek op de stempelposten, warme erwtensoep en broodjes warme worst. Maar man wat waren we blij dat we weer in de auto zaten.

Thuis gelijk een warm bad opgezocht en later lekker met de benen omhoog. En, zoals ik in de aanhef al schrijf, als de pijn is verdwenen blijft het goede gevoel over. We gaan het nog een keer lopen, maar dan wel in de zomer.